اللَّه تَعالى ، وَمَنْ أَحَبَّهُ اللَّه كانَ مِنَ الآمِنين » . « 1 » و در نهج البلاغه نيز قريب به اين مضامين وارد است « 2 » . و از آن جمله قول رسول اكرم است : « اعْبُدِ اللَّه كَأَنَّكَ تَراهُ ، فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَراهُ فَإِنَّهُ يَراكَ » « 3 » . و اين اشاره به دو مقام از حضور قلب در معبود است ، چنانچه پس از اين بيايد « 4 » . و هم از آن حضرت حديث شده : « همانا دو نفر مرد از امّت من مىايستند به نماز ، و ركوع و سجودشان يكى است و حال آن‌كه ما بين نماز آنها مثل ما بين زمين و آسمان است » « 5 » . و از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام حديث است كه « خوشا به حال آن كس كه خالص كند براى خدا عبادت و دعا را و مشغول نشود قلب او به آنچه كه مىبيند چشم او و نسيان نكند ذكر خدا را به آنچه كه گوشش مىشنود و محزون نشود به آنچه كه به غير او عطا شود » « 6 » . و ما ذكر اخلاص

--> ( 1 ) - « پس هر كس خداى عزّ وجلّ را دوست بدارد ، خداى تعالى دوستش خواهد داشت ؛ و هركس كه خدا دوستش بدارد از امان يافتگان باشد » . ( الخصال ، ص 188 ، حديث 259 ، الأمالي ، صدوق ، ص 41 ، مجلس دهم ، حديث 4 ؛ علل الشرائع ، ص 12 ، باب 9 ، حديث 8 ؛ وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 62 ، « أبواب مقدّمة العبادات » ، باب 9 ، حديث 2 ) ( 2 ) - نهج البلاغة ، ص 510 ، حكمت 237 . ( 3 ) - « آنچنان خدا را عبادت كن كه گويى او را مىبينى ؛ پس اگر تو او را نمىبينى همانا او تورا مىبيند » . ( بحار الأنوار ، ج 74 ، ص 74 ، حديث 3 ؛ مكارم الأخلاق ، ج 2 ، ص 363 ، حديث 2661 ) ( 4 ) - ر . ك : صفحه 23 و 25 . ( 5 ) - بحار الأنوار ، ج 81 ، ص 249 ، حديث 41 . ( 6 ) - الكافي ، ج 2 ، ص 16 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب الإخلاص » ، حديث 3 .